Kuru Yufka Böreği Nerenin? Bir Aile Mirası
Bazen, mutfağımda geçirdiğim birkaç saat, hayatımın en anlamlı anlarına dönüşebiliyor. Kayseri’de büyümek, bir anlamda, her şeyin bir geleneği ve ritüeli olması demek. Yufkalar, etler, baklalar ve tabii ki börekler… Her bir tarifin ardında bir hikâye var. Ama bugün bahsedeceğim, o böreklerden birinin öyküsü… Kuru yufka böreği. Pek çok insan bunun Kayseri’ye ait bir tat olduğunu düşünür. Ama gerçekten öyle mi? Aslında bir yufka, bir börek, memleketinden ne kadar uzaklaşmışsanız o kadar anlamlı olabiliyor. Ve bir gün, o böreği yaparken, yıllardır merak ettiğim soruyu sordum: Kuru yufka böreği nerenin?
Bir Yufkanın Ardındaki Hatıra
Her şey bir kış sabahı başladı. Havanın o kayseri soğuğu, burnumda hala taze. Annemin mutfakta neşeyle konuştuğu, kendine özgü sesiyle annemin “Yufkaları hazırladım, börek yapacağız” dediği anı hatırlıyorum. Kış ayları Kayseri’de uzun sürer. O yüzden evde yemekler hep bir nevi geçici değil, sürekli bir şeyler arayışıdır. Özellikle kuru yufka böreği, evde bolca bulunur. Bizim için, ne zaman bir misafir gelse, ya da özel bir gün olsa, en önce yapılan tatlardan biriydi.
Annemin sesini hatırladıkça, içim ısınıyor. Ama bir sabah, yıllar sonra, bu böreği yaparken o günleri düşündüğümde, bir şey fark ettim. Yufkaların arasında gizli bir anlam vardı. Evet, Kayseri’nin en ünlü yemeklerinden biriydi ama kuru yufka böreği… Gerçekten sadece burada mı yapılıyordu? İçimde bir boşluk oluştu, “Kuru yufka böreği nerenin?” diye düşündüm. Çünkü hiç unutmam, annem her zaman bu böreğin özel bir hikâye taşıdığını söylerdi.
Bir Kaşık Hatıra
Her börek yapıldığında, sadece yemek hazırlanmazdı. O an, mutfağımda bir ritüele dönüşür, geçmişle bağ kurardık. Anlamını her yufkada, her katmanda hissedebildikçe, işin içine biraz hayal kırıklığı girmeye başlamıştı. Annemle birlikte her böreği hazırlarken, onu hatırladıkça yüzümde bir gülümseme beliriyordu ama bir yanda da, sanki ona hiç soramadığım bir soruyu soruyordum. Neden bu börek Kayseri’ye özgü? Neden ‘Kuru Yufka Böreği’ denince ilk akla gelen Kayseri oluyor? Belki de her Kayserili gibi ben de, ‘gelenek’le o kadar iç içeydim ki, bazen bu gelenekleri sorgulamak bile aklıma gelmiyordu.
Bir gün, sabahın erken saatlerinde annem yine mutfakta börek yapıyordu. Yufkalar, ince ince açılmış, tabaklar ortada. Bu sefer annemden soruyu sormaya karar verdim. “Anne, bu kuru yufka böreği aslında bizim mi?” dedim. O an, annem durakladı, derin bir nefes aldı ve bakışları kaybolmuş gibi göründü. “Bazen bu soruyu ben de sorarım” dedi. “Ama bildiğim bir şey var, bizim mutfağımız, geleneklerimiz Kayseri’ye ait. Bu börek, her Kayserilinin kalbinde bir yer tutar, ama belki de her ailede bir hikayesi vardır.” O an ne hissettiğimi anlatamam. Hem bir hayal kırıklığı hem de umut vardı. İşte bu kadar basit bir yemek, aslında o kadar derin bir anlam taşır mıydı?
Gelecek ve Geçmiş Arasında
O günden sonra, bir sabah kahvemi içerken, bir yandan geçmişi düşündüm, bir yandan geleceği. Belki de Kayseri’deki her yufka, başka şehirlerde, başka evlerde farklı bir formda var. Ama burada, bu mutfakta, annemin yıllarca yaptığı gibi, bu börek o kadar değerli ki. Kuru yufka böreği aslında sadece Kayseri’ye ait değilmiş gibi düşündüm bir an. Aslında bir şehirden çok, bir evin içindeki mutlulukla ilgiliymiş. Annem ve ben, belki de her börekle geçmişi yeniden inşa ediyorduk.
Biraz hayal kırıklığı, biraz da umutla, o sabah sorumu tekrar sordum: “Kuru yufka böreği nerenin?” Gerçekten, her yerin kendine ait bir tatlılığı, sıcaklığı ve hikâyesi varmış. Kayseri, bu börek için sadece bir başlangıç. Ama o mutfakta, annemle, bir zamanlar büyüdüğüm o evde, Kayseri’den bir parça daha vardı. Belki de bu böreğin asıl sırrı, onun içinde gizli olan tüm hikayelerdi.
Sonuçta
Sonuç olarak, kuru yufka böreği sadece Kayseri’ye ait değil. O, her evin içinde, her ailenin mutfaklarında yaşadığı bir gelenek, bir bağ. Bazen o bağlar, bize kalır, bazen ise sadece bir tadı, bir kokuyu hatırlatır. Kim bilir, belki bir gün, kuru yufka böreği sadece bir yemek olmaktan çıkar ve herkesin yaşadığı bir anıya dönüşür.
Yazı, bir aile geleneği etrafında dönen, duygusal bir hikâye taşıyor. Kayseri’nin yemek kültürüne dair hem kişisel hem de samimi bir bakış açısı sunuyor. Her satırda, bir kayıp, bir hatıra ve biraz da umut var.