Kafayı Usutmek Ne Demek?
Kayseri’nin sakin sokaklarında yürürken, bazen her şeyin fazla geldiğini hissediyorum. Hayat, bazen o kadar karmaşık ve yoğun oluyor ki, insanın kafasını bir an olsun boşaltması, tüm sıkıntılarından kurtulması gerekiyor. O anlardan birindeyim, bugün kafayı usutmek ne demek, onu anlamaya çalışıyorum. Hani derler ya, “Kafayı usutmek” diye, işte tam da o anı yaşıyorum.
Bir Anlık Durgunluk
O sabahı hatırlıyorum, gözlerim uykusuzluktan şişmişti, zihnimde yüzlerce düşünce kaybolup kaybolmuyor diye yarışıyordu. Ne işte başarılıydım, ne de özel hayatımda her şey yolundaydı. Herkes bir şeyler bekliyor, ben de bir şeyleri bekliyorum ama neyi, nasıl beklediğimi bile bilmiyorum. Bazen insan kafasını usutmek ister, değil mi? Tıpkı bir tabak çini kırıldığında, o parçalardan birinin parlamayı istemesi gibi, ben de parlayan bir şey arıyordum o an.
Birkaç gündür sürekli “Kafayı usutmek” fikri zihnimde dönüp duruyordu. Aklımda, benden beklenenler, çözmem gereken işler, yapmam gereken şeyler vardı. Ama bir an durup düşündüm. Kafayı usutmek dediğimiz şey, sadece bir anlık rahatlama değil miydi? İçsel bir dinginlik arayışı mıydı?
Beklemek ve Düşünmek
O gün, ofiste bir işe odaklanmakta zorlanıyordum. Telefonumdan gelen her bildirim, kafamı daha fazla dağıtıyor, sadece sürekli düşünmeme neden oluyordu. Bir arkadaşım bir süre önce bana şöyle demişti: “Bazen kafayı usutmek için hiçbir şey yapmaman gerekir.” Ama bu cümle, bana o kadar yabancı gelmişti ki… Hani ben sürekli bir şeyler yapmalıydım ya? İşimi yapmalıydım, çalışmalıydım, başarmalıydım! Kafamda her an bir şeyler dönüyordu, bir ses sürekli “Yapmalısın, yapmalısın!” diyordu.
Birden, o kadar yoğun düşünceler arasında bir şey fark ettim: Kafamı usutmak, düşündüklerimi ve yapmam gereken şeyleri bir kenara bırakıp sadece “ben” olma halimdi. Kendimi, düşüncelerimin üzerine kapalı bir kutuya sokmam, her şeyi olduğu gibi kabul etmemdi. Bir anda ofisimin penceresinden dışarı baktım; Kayseri’nin ufukları öyle sakin, öyle huzurluydu ki… O an, “Belki de gerçek huzur, yapmam gereken şeyleri düşünmeyi durdurmakta” dedim.
O Anki Savaşım
Kafamı usutmek için dışarı çıkmak gerekebilir miydi? Belki de. Hemen dışarı attım adımlarımı, nefes almak istiyordum. Sokaklar kalabalık ama her şey yerli yerindeydi. Bir kafeye oturdum, her şeyin biraz daha yavaşlamasını izledim. Çevremde insanlar gülümsüyor, hayatlarına devam ediyorlardı. Ama ben o an, sadece durmak istiyordum.
Bir arkadaşımın geçmişte bana söylediği bir şey aklıma geldi: “İnsan bazen durup bir nefes almalı. O nefesin ardından her şey daha net olur.” Şu an o cümleyi hatırladım ve ne kadar doğru olduğunu fark ettim. Bazen durmak, durabilmek, bir anlığına her şeyin dışına çıkmak, her şeyin gerisinde kalmak gerek. O zaman kafanızı usutabilirsiniz.
Kafayı Usutmanın Gücü
İçimi rahatlattım, bir kahve siparişi verdim ve derin bir nefes aldım. Bazen, “Kafayı usutmek” dediğimiz şey gerçekten basit ama bir o kadar etkili bir şeydi. Bir an, sadece o an için odaklanmak, kendinle baş başa kalmak. Ne geçmiş, ne de gelecek vardı. O an sadece ben vardım.
O kahve fincanının kenarında yansıyan ışıklar, her şeyin ne kadar basit ve güzel olduğunu gösteriyordu. Hayat bazen gerçekten o kadar karmaşık oluyordu ki, her şeyin içinde kayboluyordum. Ama şimdi bir şey fark ettim: Kafayı usutmak, çözüm aramak değil, çözümü bırakmaktı. Zihni boşaltmak, sadece ruhu dinlendirmekteydi.
Kafayı Usutmak ve Umut
Gün sonunda eve dönerken, içim ferahlamıştı. O gün öğrendiğim bir şey vardı: Kafayı usutmek sadece bir moladan ibaret değildi, aynı zamanda bir yaşam biçimiydi. Gerçekten huzura ermek, rahatlamak istiyorsanız, önce “ben” diyebilmelisiniz. Her anınızdaki uğraşları ve beklentileri bir kenara bırakıp, sadece kendinizle kalabilmelisiniz. O gün, gerçekten “ben” olduğumu hissettim.
Belki de bu yüzden, Kayseri’de sakinliğin içinde kaybolmayı seviyorum. Hayat bir yarış, herkes bir yere yetişmeye çalışıyor. Ama bazen, sadece durmak gerekir. Kafayı usutmek, sadece bir anlığına kendini kaybetmek değil, aslında yeniden bulmaktı. Bunu keşfetmek, biraz düşünmeden, biraz da yapmadan yaşamak demekti.
Sonuç: Kafayı Usutmak, Kendine Dönmek
Bazen hayatın en güzel anları, “hiçbir şey yapmadığınız” anlardır. Kafayı usutmek, insanın dışarıdan her şeyin üzerine kapanan sesleri unutup, kendi içine dönmesi ve orada bir yolculuk yapmasıydı. Bazen “hiçbir şey yapmamak” en büyük mucizeyi yaratır. Hayatınızda bir an olsun durup, etrafınızdaki sesleri kesip, sadece “ben” demek… İşte bu, kafayı usutmekti.
Şimdi, o günden sonra, her ne olursa olsun, kafamı usutmek için bir an durmayı ve her şeyin kendi yolunda gitmesine izin vermeyi biliyorum. Belki de bu, hepimizin öğrenmesi gereken en değerli şey.